Jak obiektyw wpływa portret

Zapewne każdy, kto interesował się zagadnieniami fotografii portretowej zdążył już usłyszeć opinię o tym, że najlepsze zdjęcia tego typu uzyskuje się na ogniskowych z zakresu 85 – 135 mm. Przy takich ustawieniach proporcje twarzy wydają się być optymalne a efekt końcowy – ciekawy. Czy aby jednak na pewno?

Takie pytanie zadał sobie Stephen Eastwood – amerykański fotograf – który przeprowadził prosty, ale interesujący eksperyment. Tej samej modelce w czasie jednej sesji zrobił 10 zdjęć, przy użyciu obiektywów o ogniskowych od 19 do 350 mm. We wszystkich wypadkach zastosował aparat na bazie pełnej klatki, starając się jednocześnie zachować ten sam kadr – pisząc prościej, zbliżał lub oddalał się od modelki zależnie od potrzeby.

Jak łatwo sprawdzić, o ile w wypadku poszczególnych teleobiektywów różnice nie były tak mocno widoczne, to już przy optyce szerokokątnej twarz modelki odwzorowana została w sposób kompletnie niezadowalający. Czemu tak się stało? Wbrew pozorom zniekształcenie nie tyle jest efektem samej ogniskowej, ale związane jest z głębią.

W wypadku teleobiektywów, relatywna odległość pomiędzy poszczególnymi elementami oblicza (np nosem i uszami) jest nieduża, a co za tym idzie, cała twarz wydaje się znajdować w tej samej odległości od aparatu. Dzięki temu zdjęcie jest bardziej „płaskie”. Sięgając po optykę szerokokątną, automatycznie zbliżamy się do fotografowanej osoby na bardzo niedużą odległość – przez to, uwypuklamy w sposób skrajny trójwymiarowość twarzy, w efekcie czego nos zaczyna dominować w kadrze, uszy „cofają” się niemal na tył głowy, a całość fotografowanego oblicza jest w niepokojący sposób zniekształcona.

A dla Was jaka długość ogniskowej wydaje się być optymalna?

Źródło: stepheneastwood.com